5 เหตุผลที่ว่าทำไม โซฟาเล็ก ราคาถูก จึงเป็นที่นิยมในปัจจุบัน

Posted by happyin texsite on 05:02 AM, 26-Apr-16

เหินไม้นั้นทางรถไฟและไฟสัญญาณเตือนกำลังกะพริบ อุปาทานคล้าย เสียงสัญญาณตังลั่น แก๊ง แก๊ง แก๊ง แก๊ง นั้นคลาดเคลื่อนไม่ตรงจังหวะการ กะพริบของไฟ จากถนนสายไดอิจิเคฮินเลี้ยวข้ายไปไม่กี่เมตร เป็นทางข้าม ตัดผ่านรางรถไฟลายเคฮินคิวโค แท็กซี่ตันที่อันโดนั่งถูกก๊กตืดแหงกอยู่ตรงนี้มา พักใหญ่แล้ว โรงพยาบาลชินางาว่าไขเขซึ่ง โซฟาเล็ก ราคาถูก เป็นที่หมายอยู่แค่ข้ามทางรถไฟนี่เองรถไฟขบวนขึ้นผ่านไป ไม้นั้นทางก็ยังไม่ยกขึ้น คราวนี้ลูกศรสัญญาณขี้ รถไฟขบวนล่องกะพริบน้าง สถานการณ์ดูแล้วไม่น่าผ่านไปไค้ง่าย ๆ คนขับแท็กซี่ ทำใจไค้แต่แรก กมหน้าก้มตาพลิกกระดาษบันทึกข้อความซึ่งเย็บรวมกันเป็นปีก ทำทำจดข้อความบางอย่างอยู่

...ไม่จำเป็นค้องริบร้อน ยังมีเวลาเหลือเพีอกว่าจะหมดเวลาเยี่ยม า 7.00 น. อันโดยกศีรษะขึ้นจากพนักเบาะนั้ง ด้วยรู้สึกว่ามีสายตาใครจับจ้อง ดวงตาซึ่ง เขม้นมองมาจากนอกรถในระยะอันใกล้นี่เอง ความรู้สึกคงเป็นเข่นนี้กระมัง หาก กลายเป็นเนี้อเยื่อ โซฟาขนาดเล็กราคาถูก ถูกหนีบอยู่กลางแผ่นแก้ว แล้วถูกล่องด้วยกล้องจุลทรรศน์ สายตาซึ่งจับจ้องแน่วแน่มาทางนี้แฝงลักษณะของผู้สังเกตการณ์อันโตหันมองไปรอบ ๆ ทางข้ายมีอฟากโน้นของบาทวิถี พี’นดินยกระตับ สูงขึ้นเป็นแถวเนินยาวเลียบขนานไปกับถนน

ในพงหญ่าปกคลุมยอดเนินมีบางลื่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว มันเคลื่อนไหวเล็กน้อยแล้วหยุด จากนั้นเคลื่อนไหว แล้วหยุดอีก ลื่งมีชีวิตซึ่งเลี้อยคลานไปบนพี้นดินทำอาการเคลื่อน ๆ หยุด ๆ ชา อยู่เข่นนั้นโดยไม่ละลายตาจับจ้องอันชุดโซฟาราคาถูก โดแม้ชั่วขณะ อันโตไม่นิกไม'ฝันว่าจะไค้เหิน งูในที่แบบนี้ ภายไค้แลงตะวันยามบ่ายฤดูใบไม้ร่วง ดวงตาทั้งดู่ของงูหรี่จนเล็ก หากเป็นประกาย ไม่ค้องสงสัยว่าตัวตนแทัจริงของผู้สังเกตการณ์คิองูตัวนี้เมื่อได้รู้ว่าผู้จับจ้องมองตนเป็นงู ทัคนึยภาพอย่างหนั่งจากส่วนลึกภาย ใตจิตสำนึกกิเริ่มผุดขยายตัวขึ้น นั่นคีอฉากเมื่อครั้ง แบบโซฟาราคาถูก อันโตยังเป็นนักเรียนประถม ใช่ชีวิตอยูในชนบทอันแวดล้อมไปด้วยท้องทุ่งนา บ่ายวันหนั่งฤดูใบไม้ผลึชื่งอากาค อบอุ่นลบาย ระหว่างทางกลับจากโรงเรียน

อันโดพบงูลึเทาคล้ายเชีอกตัวเล็ก ๆ บนกำแพงอิฐบล็อกที่ก่อเรียงขนานลำธาร ตอนแรกเขานึกว่าเป็นรอยร้าวบน กำแพง พอเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงพบร่างกลม ๆ นูนเด่นขึ้นจากผิวกำแพง ทันทีที่เห็น ว่าเป็นงูอันโดกิคว้าก้อนหินขนาดเท่ากำป๋น เดาะในมือเบา ๆ วัดขนาดและ ’นาหนัก แล้วขว้างใส่มันด้วยท่วงท่าพิชเขอร้ทีมเบสบอล จากตรงที่อันโดอยู่ไป ถึงกำแพง โซฟาถูกชื่งมืลำธารคั่นกลางนั่นระยะห่างหลายเมตร ไม่นึกว่ามันจะตรงเป๋าได้ ทว่าก้อนหินกลับลอยวาดวงโค้งไปในอากาค พุ่งตกลงกระแทกหัวงูอย่างจังจน แหลกเหลว อันโดถึงกับส่งเสียงหวิดร้องกับความแม่นยำนั่น